Mentaal uit haar dak



Viviane Gerits 220x172Na vijfentwintig jaar wil ze geen eindverantwoordelijkheid meer dragen. Bij goed weer neemt ze haar schrift en vulpen mee op haar boot en begint ze te schrijven. Een mentale bevrijding die onlangs uitmondde in de publicatie van haar eerste boek. Of hoe een burn-out een onverwachte wending kreeg. Een portret van een dankbare Viviane Gerits (59): “Samenlevingsopbouw zorgt goed voor zijn werknemers.”

“Het is een keileuk avontuur,” glimlacht Viviane wanneer ze haar boek op tafel legt. “Ik was bijna in shock toen de uitgeverij me liet weten dat ze geïnteresseerd waren. Op drie maanden tijd moest ik alles in orde brengen. Achteraf gezien heb ik mijn tekst veel te snel opgestuurd.”

"Ik bewonder mensen die hun nek durven uitsteken voor anderen"

Loyaliteit

Ze had er altijd van gedroomd, ooit een boek schrijven. Maar verder dan brieven schrijven met pennenvrienden van over de hele wereld kwam ze als kind niet. Studeren was geen optie dus werkte Viviane twaalf jaar lang als onthaalmoeder. “Een heel eenzame job. Ik zocht altijd afleiding want alleen met de kinderen werken, gaf me geen voldoening.” Ze volgde gezinswetenschappen en gezondheidspsychologie in avondschool en werd plots, naar eigen zeggen, ‘waardevol genoeg voor de arbeidsmarkt.’ “Ik heb altijd dingen gedaan die mij interesseerden zoals het begeleiden van gezinnen en werken met mensen in armoede en zonder werk. Samenlevingsopbouw is voor mij de organisatie waar alle rode draden van mijn leven samenvallen. Hier worden de juiste vragen gesteld. We moeten de luis in de pels blijven, op de barricades gaan staan als het nodig is maar daarnaast ook partnerschappen aangaan en mee zoeken naar oplossingen voor onze doelgroep.” Het is die loyaliteit die Viviane zo waardeert aan haar werkgever. “Ik bewonder mensen die hun nek durven uitsteken voor anderen.”

Ook vriendschap is belangrijk voor Viviane. Dat uit zich in haar eerste roman ‘Hond in een kegelspel’. Zowel in de vriendschap van het hoofdpersonage Anna met haar buurvrouw Marie alsook in de aanleiding van het boek zelf. “Op een zotte avond op onze boot fantaseerde ik met een vriendin om samen verhalen te schrijven. Daarop mailden we mekaar korte fragmentjes waarop de ander moest voortgaan. Die manier van schrijven dwingt je voort te gaan op onverwachte gebeurtenissen en scherpt je creativiteit. Nadien wilde ik eens testen wat er zou gebeuren als ik gewoon begon te schrijven.”

"Ik ben vaak fysiek moe maar nu ontdek ik hoe creatief mijn geest kan tekeer gaan in het schrijven van verhalen"

Feel good

Haar omgeving omschrijft het boek als een ‘feel good’ boek. “Het is een spannend maar een positief verhaal. Ik word zelf blij van positieve mensen. Hoewel het hoofdpersonage ongeveer dezelfde leeftijd heeft als ikzelf, gaat het niet over mij. Anna is gebaseerd op mensen rondom mij.”

Het eerste boek ligt nog niet koud in de (online) rekken van de boekhandels of haar tweede manuscript ligt al klaar. “De positieve reacties op mijn eerste uitgave geven me veel kracht en energie om verder te doen. Ik ben vaak fysiek moe maar nu ontdek ik hoe creatief mijn geest kan tekeer gaan in het schrijven van verhalen. Nu blijkt dat ik me ook kan verplaatsen in persoonlijkheden die ver van mij af staan zoals gewelddadige types. Een thriller is dus niet meer zo ver af.”

Ann Palmers, november 2015


Lees ook de vorige reportages