Sport duwt Nicky vooruit

nicky 220x172Dankzij zumbastep vond ze een oude vriendschap terug. Donderdag breit ze met vriendinnen en het kriebelt om vrijwilligerswerk te beginnen. Het gaat goed met Nicky (27j.). Ze slaapt meer en liefst van al geeft ze iets aan haar kleine Lucas om die lach op zijn gezicht te zien. En mocht ze kunnen, zou ze een appartementsblok kopen voor zijn vader en familie om daar met z’n allen in te wonen. “Ze noemen mij wel eens de moederkloek omdat ik iedereen wil helpen.”

"Ik kreeg een duwtje in de rug om terug onder de mensen te komen."

Sinds een jaar krijgt Nicky een uitkering van het ziekenfonds. Door slaaptekort kon ze niet meer gaan werken als poetsvrouw. Thuis verveelde ze zich. Naast het huishouden keek ze TV of surfte wat op de computer. Op een dag vroeg opbouwwerker Joke Nyssen van Samenlevingsopbouw Antwerpen provincie of ze zin had om overdag goedkoop te gaan sporten. Zumbastep was de meest laagdrempelige sport die op dat moment mogelijk was in Lier. Nicky vond het heel leuk om te doen maar één voor één haakten de deelnemers af. De drempels om deel te nemen én vol te houden bleken voor velen te hoog. Toen Joke na verloop van tijd besliste te stoppen met de danslessen, haakte ook Nicky af. Nicky: “Maar zo ben ik in contact gekomen met een vriendin die ik uit het oog verloren was. Zij geeft me een duw in de rug om terug onder de mensen te komen. Door zoveel thuis te zitten, geraakte ik geïsoleerd. Het dansen deed me deugd. Ik ben zelfs op een half jaar tijd 12kg afgevallen. Nu zal ik gemakkelijker alleen gaan wandelen. Iets wat ik vroeger nooit deed.”

“Lucas’ vader en ik zijn uit elkaar. Maar zijn familie blijft zorg dragen voor mij. Meer dan mijn eigen familie.”

Twee dikke duimen

Ondertussen sport Nicky niet meer maar breit ze elke donderdag met vriendinnen. “Ik probeer van alles uit. Ik brei een stukje en trek het dan weer uit. Ik heb al een zakje voor Lucas gebreid dat rond z’n nek hangt om de brieven van school mee naar huis te brengen. Het volgende is een sjaal in mandenweefsteek, ook voor Lucas.” Haar vijfjarig zoontje is Nicky’s zonnetje. Ze straalt wanneer ze vertelt dat hij alle planeten al kent. En dat hij haar een tas lauw water brengt als ze ziek is, met een theebuiltje erin, met het papiertje er nog rond weliswaar. Maar het is de attentie die telt. “Dit jaar vroeg hij aan de Sint spullen om samen met mij te bakken. Als ik naar een feestje ga, kiest hij mijn kleren. En als ik lekker gekookt heb, krijg ik twee dikke duimen van hem. Hij lijkt rijp voor zijn leeftijd en verdedigt zijn familie, zoals een echte voyageur.” Dat bewondert Nicky zo aan Lucas’ vader en zijn familie. Woonwagenbewoners blijven voor elkaar zorgen en komen voor elkaar op. “Lucas’ vader en ik zijn uit elkaar. Maar zijn familie blijft zorg dragen voor mij. Meer dan mijn eigen familie. Als ik kon, zorgde ik ervoor dat hun hele clan terug bij elkaar kon wonen, zoals vroeger.”

Goede voorbeeld

Hier zit ze dan, Nicky, met lichtjes in haar ogen. Dit is het eerste interview in haar leven en het valt mee. “Het gaat beter met mij. Binnenkort heb ik een afspraak om vrijwilligerswerk te doen in een rusthuis. Ik wil ouderen helpen. Dat zorgen zit in mij. Nu moet ik alleen nog meer voor mezelf zorgen. Ik heb al meer haar op mijn tanden dan een paar jaar geleden. Maar ik heb nood aan meer zelfvertrouwen. Ik geef gemakkelijk op. Ik wil mezelf blijven motiveren en opkrikken. Zo geef ik het goede voorbeeld aan Lucas.”

Ann Palmers, januari 2016


Lees ook de vorige reportages