Week van Verbondenheid

 “We zijn snel geneigd om mensen in hokjes te steken. Terwijl we veel meer gemeen hebben dan we soms denken. En wat ons verbindt is dat we allemaal in Roeselare wonen.” Het zijn de woorden van opbouwwerker Jessie, die een heel diverse groep mensen aanspreekt tijdens de Week van Verbondenheid.

De groep is samengekomen in het gebouw waar verschillende activiteiten van Samenlevingsopbouw doorgaan. Tweewekelijks is er de Praatwijzer, waar mensen met een migratie-achtergrond in het Nederlands het dienstverleningsaanbod beter leren kennen. En elke maandag is iedereen welkom in de Kom-Af, een gezellige plek van waaruit tal van activiteiten worden georganiseerd en problemen worden aangepakt.

Jessie en de andere initiatiefnemers van de avond hebben net een filmpje getoond. Van mensen die in groepen van gelijken zijn ingedeeld en hun groep moeten verlaten om bij elkaar te staan als ze zich herkennen in vragen als ‘wie van jullie danst graag?’ of ‘wie van jullie heeft zich ooit eenzaam gevoeld?’ Een bekend filmpje dat je op Youtube vindt onder ‘All that we share’.

Het filmpje en de woorden van Jessie zeggen alles over de avond. Jessie en Lieze, opbouwwerkers van Samenlevingsopbouw, willen werken aan verbinding, samen met mensen van t’ Hope en Welzijnshuis Roeselare. Zoals elk jaar tijdens de Week van Verbondenheid, is er een etentje georganiseerd door vrijwilligers. Maar deze keer worden er eerst verhalen verteld. Annya, Iris en Faraneh zitten elk in een ruimte om te spreken over wat ze hebben meegemaakt. Iedereen gaat naar twee van hen luisteren.

Annya over het recht op wonen

Annya wacht op de groep. Ze krijgt steun van ervaringsdeskundige Dimi, die naast haar zit. Hij loopt bijna een jaar stage bij de Kom-Af en hielp al veel mensen op weg om hun leven in handen te nemen. Ook Annya, die te maken kreeg met een huisjesmelker.

WVV Roeselare 20192


“Door omstandigheden kwam ik op straat terecht en moest ik snel een nieuwe plek vinden. Voor 475 euro per maand kwam ik in een duistere woning terecht. Al snel ontdekte ik de schimmel op de muren, onder het laagje verf. De keukenkasten kwamen naar beneden, de elektriciteit was niet in orde, mijn energieverbruik was groot, door een lek kon ik een tijdje niet in mijn bed slapen, de schimmel maakte me ziek en in de winter had ik het ijskoud. De kou bleef in mijn botten zitten, ook al zocht ik de warmte op.”

Annya vond gelukkig een nieuwe woning, met de hulp van verschillende sociale diensten. “Ik ben pas verhuisd en voel al het verschil. Ik besef nu dat ik kapot aan het gaan was. Ik had donkere gedachten. Maar ik krijg weer zin in het leven.”

De groep luistert stil. Mensen die zelf in kwetsbare omstandigheden leven, vrijwilligers, jong, oud, wit, zwart, mannen, vrouwen met en zonder hoofddoek ... Voor sommigen is het verhaal van Annya misschien herkenbaar, voor anderen niet, maar iedereen leeft mee.

“Ik hou een goed gevoel over aan onze activiteit”, zegt Lieze, die elke maandag in de Kom-Af werkt. “Ik zag interactie tussen mensen. De verhalen zorgden voor dialoog. Dit moeten we meer doen.”

Terug naar het nieuwsoverzicht