“Vind maar eens een betaalbaar huis als je moet opdraaien voor de kost van een baby en twee peuters”, zegt Magda. Ze kreeg het financieel moeilijk toen ze er alleen voor kwam te staan. Het gezin werd op een wachtlijst geplaatst voor een sociale woning en moest verhuizen naar een kille plek met schimmel en gevaarlijke elektriciteit.


wooncrisis magda“Dat is 25 jaar geleden. Een degelijke en betaalbare privéwoning was niet te vinden. En nu zeker niet. Ik geloof dat zelfs tweeverdieners met een bescheiden loon het tegenwoordig moeilijk hebben om iets deftigs te vinden. Ouders die werken, met kinderen die studeren ... De overheid moet de manier waarop de huizenmarkt is georganiseerd aanpakken, anders zullen meer en meer mensen in de armoede terechtkomen en dakloos worden of in handen vallen van huisjesmelkers.”

Vijf jaar later kon Magda met de hulp van vrijwilligers van de Voedselbank de wooninspectie laten komen en werd haar huurhuis afgekeurd. Zo kon ze via versnelde toewijzing toch naar een sociale woning. “Al een geluk dat ik dat netwerk had. Nog langer in dat gevaarlijke en ongezonde huis blijven was met drie kinderen geen optie.”

Al 12 jaar op wachtlijst voor grotere woning

Ook al verbetert een sociale woning het leven van mensen die in een kwetsbare positie zitten, toch lost het niet alles op. “In het begin voelde ik me niet op mijn gemak in de sociale woonwijk. Mensen met allerlei problemen werden er gedumpt en moesten maar hun plan zien te trekken. Er was te weinig begeleiding.”
Bovendien heeft het appartement dat Magda mocht huren maar twee slaapkamers. “Ik woon er nog altijd. Met intussen drie zonen van 18, 19 en 21 die samen in één kamer slapen en mijn dochter van 11 en ikzelf in de andere kamer. Al 12 jaar sta ik op een wachtlijst voor een grotere woning. Het is hier vaak een zottekot. Vooral in de winter. Dan zitten we echt op elkaars lip.”

“Ik ben ervan overtuigd dat het anders kan”

Toen ze verhuisde, voelde Magda schaamte. Door de vooroordelen over mensen die een sociale woning huren. “Maar wij zijn ook maar gewone mensen. Het is niet omdat wij hier wonen, dat we een stuk vuil zijn, toch?”

“Ik heb veel gehad aan opbouwwerkers Rudy en Karolien. Zij organiseren activiteiten voor de mensen die hier wonen en ondersteunen ons als we willen dat problemen worden aangepakt. Nu ben ik zelf vrijwilliger. Ik werk in degemeenschappelijke tuin, organiseer mee de jaarlijkse barbecue en doe mee met de bloemenmarkt.”

Magda blijft hopen dat de wooncrisis wordt aangepakt. “Daarom doe ik mijn verhaal. Omdat ik ervan overtuigd ben dat het anders kan. Ik hoop dat de dingen stap per stap zullen veranderen en dat de generatie van onze kinderen beter af zal zijn.”


>> Meer weten over de wooncrisis? Lees het interview met opbouwwerkers Ellen en Marieke.

>> Lees meer over de projecten van Samenlevingsopbouw Gent.


Terug naar het nieuwsoverzicht